Produkcja krzemometalu w przemyśle zazwyczaj polega na redukcji krzemionki węglem w piecu elektrycznym. Równanie reakcji chemicznej jest następujące: Równanie reakcji chemicznej dla tego procesu jest następujące:
SiO₂ + 2C → Si + 2CO. Powstały krzem ma czystość 97-98% i dlatego jest klasyfikowany jako metaliczny krzem. Materiał następnie topi się i rekrystalizuje, a zanieczyszczenia usuwa się kwasem, otrzymując metaliczny krzem o czystości 99,{4}},8%.
Metal krzemowy składa się głównie z krzemu i dlatego wykazuje właściwości podobne do krzemu. Krzem występuje w dwóch postaciach alotropowych: krzemie amorficznym i krzemie krystalicznym. Krzem amorficzny to szaro-czarny proszek będący w rzeczywistości rodzajem mikrokryształu. Struktura krystaliczna krzemu przypomina diament i wykazuje właściwości typowe dla półprzewodnika. Temperatura topnienia krzemu wynosi 1410 stopni, a temperatura wrzenia 2355 stopni. Przy twardości w skali Mohsa wynoszącej 7 jest kruchy. Krzem amorficzny jest chemicznie aktywny i może palić się energicznie w obecności tlenu. W podwyższonych temperaturach reaguje z niemetalami, takimi jak halogeny, azot i węgiel, a także z metalami, w tym magnezem, wapniem i żelazem, tworząc krzemki. Krzem amorficzny jest prawie nierozpuszczalny we wszystkich kwasach nieorganicznych i organicznych, w tym w kwasie fluorowodorowym. Jest jednak rozpuszczalny w mieszaninie kwasu azotowego i fluorowodorowego. Amorficzny krzem można rozpuścić w stężonym roztworze wodorotlenku sodu, uwalniając gazowy wodór. Natomiast krzem krystaliczny jest stosunkowo nieaktywny i nie reaguje z tlenem nawet w wysokich temperaturach. Jest nierozpuszczalny we wszystkich kwasach nieorganicznych i organicznych, ale rozpuszczalny w mieszaninie kwasu azotowego i fluorowodorowego oraz w stężonym roztworze wodorotlenku sodu.
